جمادات شروع کرده‌اند [ و بعد ] نباتات و حیوان و انسان و مخصوصا تکامل‌ در جانداران و خصوصیات انسان ، و در همه اینها اساس فرضیه این است که‌ جهان را تنها با ماده و انرژی نمی‌شود توجیه کرد . بعد می‌گویند در قرآن از یک مطلبی بحث شده است که قرآن آن را به تعبیرهای گوناگون و در جاهای‌ مختلف بیان کرده است ، گاهی آن را با کلمه " روح " ، گاهی با کلمه " امر " ، گاهی با کلمه " کلمة " و گاهی با کلمه " اراده " بیان کرده‌ است و حتما چنین چیزی هم باید باشد و این چیزی که قرآن گفته بالاترین‌ حرفها در این زمینه است .
از جمادات شروع می‌کنند و ایشان معتقدند که این نظام غایی ای که در عالم جمادات هست ، یک چیز دیگری باید در متن این عالم خلقت دخالت‌ داشته باشد و این همان است که قرآن از آن تعبیر می‌کند : " « و اوحی فی‌ کل سماء امرها »" [١] خدا در هر آسمانی [٢] امر و کارش را به آن‌ وحی کرده یا امرش را به آن ابلاغ کرده است . معلوم می‌شود یک چیزی ، یک‌ ارتباط و اتصالی بین این جهان و عالم ربوبی هست و در عالم ربوبی به همه‌ اشیاء یک چیزی که ماهیتش را نمی‌توانیم تعریف کنیم داده شده است که به‌ موجب آن ، کار خودش را منظم انجام می‌دهد . بعد می‌گویند در سر هر

[١] فصلت / . ١٢ [٢] البته معلوم است که قرآن می‌خواهد در همه اشیاء بگوید .